Wicca á Íslandi

Norrænar goðsagnir segja frá því hvernig rúnirnar komu til. Þær segja að Óðinn hafi hangið undir rótum Yggdrasils í níu nætur, stunginn síðusári, þar til rúnirnar birtust fyrir framan hann. Hann tók þær upp og féll síðan niður úr trénu. Hávamál segja þetta um atburðinn:

Veit eg að eg hékk
vindgameiði á
nætur allar níu,
geiri undaður
og gefinn Óðni,
sjálfur sjálfum mér,
á þeim meiði
er manngi veit
hvers af rótum renn.


Við hleifi mig sældu
né við horni-gi.
Nýsta eg niður,
nam eg upp rúnar,
æpandi nam,
féll eg aftur þaðan.


Rúnir eru ávallt dregnar með beinum strikum, en það var til þess að auðvelda skurð í tré eða steina. Rúnirnar voru útbreiddar um Evrópu og Norðurlöndin og voru notaðar frá því á annarri öld eftir krist og allt fram á 17. öld , en urðu að víkja fyrir gríska/latneska stafrófinu þar sem það var auðveldara í notkun, ekki síst þegar ekki þurfti lengur að höggva í steina og á tré, heldur var hægt að nota pappír. Rúnastafrófin eru nokkur, en vinsælast er þó eldra Fuþarkið. Það var notað allt fram til miðalda, en þá tók yngra Fuþarkið við en það hafði færri stafi, 16 í stað 24. Loks kom engilsaxneska rúnastafrófið með 33 stafi. Með því var hægt að gera frekari greinarmun á mismunandi hljóðum tungumálsins. Rétt eins og að gríska/latneska stafrófið heitir eftir fyrstu stöfunum í því, Alfa og Beta (sbr. en:Alphabet), eru rúnastafrófin kölluð Fuþark eftir fyrstu stöfunum sex, Fé, Úr, Þurs, Óss(A), Reið og Kaun. Fuþarki er skipt í þrjár ættir, Freysætt, Hagalsætt (eða Heimdallsætt) og Týsætt en þær skipta máli í sambandi við lestur rúnanna þegar þær eru notaðar til ráðlegginga. Rúnirnar eru ekki alltaf skrifaðar frá vinstri til hægri eins og nútíma ritháttur. Stundum voru þær skrifaðar frá hægri til vinstri, jafnvel að ofan og niður og einstöku sinnum skrifuðu menn þær í runu, svipaðri og í slönguspilinu, sem sagt fyrst frá vinstri til hægri og svo næsta lína frá hægri til vinstri og þar fram eftir götum. Rúnirnar eru skrifaðar eftir framburði, en þannig er því yfirleitt háttað í íslensku. Það er því ekki tiltöku mál að skrifa íslensku á rúnum. Í ensku er það þó aðeins flóknara þar eð ensk stafsetning stangast oft á við hvernig orðið er lesið. Til dæmis er enska orðið ,,en:thing" (hlutur) skrifaður sem ÞI(ng), en ekki THING.


Orðið Rún er komið af fornri rót sem þýddi leyndardómur sem ekki er óeðlilegt því rúnir voru mikið notaðar við galdra og spádóma. Rúnir voru því notaðar á tvenns konar hátt, annarsvegar sem stafagerð til þess að koma skilaboðum á milli manna og því um líkt, og hins vegar sem máttug tákn til að segja til um framtíðina. Hver rún á sér ekki aðeins heiti og samsvarandi framburðarhljóð heldur líka merkingu og samsvörun í norrænni goðafræði.


Dæmi um notkun rúna til ráðlegginga
Nafn:Inga
Einkennisrún:Ingwaz
Framburðarhljóð: ng
Komi þessi rún upp í rúnalestri, með þá einhverskonar spádómstilgang, merkir hún sköpunargáfu, væntumþykju, fjölskylduást, heimili og frjósemi. Komi hún öfug upp merkir hún erfiðisvinnu, strit og erfiði án árangurs

Mynd af rúnum:

Takk kærlega fyrir þetta innlegg, alveg frábært !

Sammála síðasta ræðumanni

Fyrir nokkrum árum komst ég yfir bók sem heitir Galdrar á Íslandi. Ætli það hafi ekki verið þá sem ég fór að hafa virkilegan áhuga á rúnum. Ég las þessa bók af mikili forvitni, og komst af ýmsu.
Það er alveg heill hellingur af göldrum og öðru í henni t.d:
En það sem ég var mest að furða mig á var það að í byrjun bókar er sagt hvernig þetta byrjaði allt og hvað við vorum að nota galdra í.
Þetta voru oftast galdrar til þess að finna þjófa, týnd dýr, vernda gegn hinu og þessu og annað eins almennilegt.
Þegar líða fer á bókina sést hvernig þróunin fer versnandi. Við hættum að nota galdrana til góðs, og förum að einblína á að gera náunganum eitthvað illt. Gefa konum bráðarbyrða-brókarsótt, rista fretrúnir hingað og þangað og hagnast á því sjálf. Þetta sýnir hvað við höfum aldrei kunnað okkur í neinu. Og ekkert hefur breyst...
Við förum með allt út í algjera öfga og allt of margir hugsa einungis um sjálfan sig í stað að reyna nota það sem við höfum í höndunum til þess að hjálpa öðrum
Sem betur fer hefur galdramenning okkar dofnað í gegnum tíðina, því ég veit ekki svei mér þá, hversu margar konur væru með brókarsótt og menn með þarmakvilla, ef að við, í þessu framapoti og lífs-kapphlaupi endalaust , hefðum enþá þessa kunnáttu í höndunum... En svo eru náttúrulega alltaf einhverjir sem hugsa alltaf um að gera einungis gott

Annars er ég ný hérna... langaði bara byrja einhverstaðar.. hef svo mikið að spjalla um

Fyndið líka að segja frá því, að á þeim tíma sem ég var að lesa þessa bók, var móðir mín alveg viss um að ill öfl sóttu að mér, því þetta væri nú ekki af hinu góða.... En það er náttúrulega bara hvernig við meðhöndlum þetta..

Galdrar á Íslandi er alveg frábær bók eftir hann Matthías V Sæmundsson heitinn próffessor við Háskóla Íslands og hann hefur skrifað margt gott um rúnir og galdra.

Auðvitað eru alltaf svartir sauðir inni á milli sem notfæra sér galdra til ills, en sem betur fer eru það ekki allir.

Velkomin Maggie og ég hlakka til að spjalla meira við þig

Í fyrra komst ég yfir allar gömlu íslensku rúnirnar, ekki fuþark, ekki þetta sem þú settir upp, heldur gömlu norrænu rúnir víkingana.. þær upprunalegu.

-já ég er að monta mig.

Má nefna að auða rúnin er upfinning herra Blum og eiga ekkert erindi í rúnasett.

Var minnst á hana einhversstaðar hér að ofan? Þá hefur það farið framhjá mér. Tek undir með Freetha að auða rúnin er vægast sagt bull, enda er það álíka röklegt eins og "autt" stærðfræðitákn væri.

Noctiluca wrote:Var minnst á hana einhversstaðar hér að ofan?

Nix, en draslið er í 90% af rúnasettum ég hef séð til sölu hérna á fróni svo ég ákvað að nefna þetta af því hún fer svolítið í pirrurnar á mér.